Ahsennâme

 O günden sonra kendimi bir türlü toparlayamıyordum. Yaşadıklarım, gördüklerim zihnime, bedenime, kulağıma rahat vermiyor; beynimde bir uğultu bedenimde bir sızı olarak devam ediyordu. Tâ ki cevapları bulunca bu işkenceden kurtulabilecektim. 20 Ekim Pazar günü. Kültür gezisi bu günde yapılacak ve sadece birkaç gün kaldı. Buna hazır mıyım bilmiyorum, içimde bir huzursuzluk bir tedirginlik var. Sanki yaşadıklarımın devamı olacak bitmemiş gibi hissediyorum. Aklıma geldikçe huzursuzluğum artıyor, vücudumdan bir şeyler beni aşağı çekiyor gibi hissediyorum bayılacak gibi oluyorum. O fotoğraflar nasıl gerçek olabilir? Hiçbir gerçek beni bu kadar ürkütmemişti. Gecenin bir vaktinde tek başıma Ayasofya'da ne işim vardı? Peki ya o yer... dilim bile söylemeye ürküyor. De... deh... dehliz... Onlar da gerçek miydi? Görüntüler aklıma geldikçe boğazım kuruyor, nefesim daralıyor, başımdan boncuk boncuk terler akıyor. İnandığım, beni rahatlatan tek şey bunların gerçek olmamasıydı. Peki ruhum bedende...

   Uzun bir çalışmanın sonunda mesai bitimine çok az kaldı. Ofisteki herkes hazırlanmak için kıpırdanmaya başladı. Saat 16.45 olmuştu bile. Ofistekiler, bir an önce gitmek için sabırsızlanıyorlardı. Niye bu kadar hevesliler anlamıyorum, alt tarafı eve gidecekler. Yarın yine ayakları geriye giden iş yerlerine geleceklerdi. Bazıları, akşam dışarıda bir şeyler yapmayı planlıyor. Sinemaya yeni film gelmiş, sanki hiç film seyretmemiş gibi hevesliler. Boş işler! Saat 17.00 oldu. Birden herkes masalardan fırladı, sanki öğretmenleri sınıfa girmiş de ayağa kalkmış öğrenciler gibi ne bu acele.    -Hayırdır Selim? Geceyi ofiste geçirmeyi mi düşünüyorsun, neden hala oturuyorsun? -Acelem yok ben de birazdan çıkacağım. -Peki o zaman yarın görüşürüz. -Görüşürüz. Yavaş adımlarla otoparka yürümeye başladım. Arabaya bindim, yan koltuğuma çantamı montumu koydum. Mesai daha yeni başlıyor! Başlasın trafik mesaisi. Gıdım gıdım ilerliyoruz ve yine dur kalk yapmaktan ayaklarım, bacaklarım u...